نکته‌ای نگران‌کننده در کسب‌وکارهای ایرانی

نکته‌ای نگران‌کننده در کسب‌وکارهای ایرانی

مهدی حمزه‌ای، کارآفرین

در دنیای کسب‌وکار، اصطلاحی به نام one-man business یا کسب‌وکارهای تک‌نفره وجود دارد که در آن، کل فرایند کسب‌وکار حول یک شخص که بنیانگذار آن است، می‌گردد و منحصرا متکی به اوست. این موضوع به‌خصوص در کسب‌وکارهای ایرانی، وضعیت حادتری دارد و نشانه‌اش خیل کسب‌وکارهای خُرد و کم‌بازده است که توان رقابت واقعی با برندهای معتبر منطقه‌ای و جهانی را ندارند و ریسک‌های زیادی پیرامون آنها وجود دارد. این موضوع، گذشته از آن که بر موضوعاتی نظیر مشکل اشتغال، اثرگذار است و بهره‌وری کل اقتصاد را پایین می‌آورد، از جنبه‌ای دیگر هم مشکل‌زاست. امروز کسب‌وکارهایی با برندهای معتبر در ایران وجود دارند که دو- سه دهه از شکل‌گیری آنها می‌گذرد و امروز بنیانگذاران آن کسب‌وکارها که پا به سنین پیری گذاشته‌اند، نگران آنند که بعد از آنها سرنوشت کسب‌وکارشان به کجا خواهد انجامید و آیا زحماتی که کشیده‌اند همچنان ثمردهی خواهد داشت یا در نبود آنها شیرازه کسب‌وکار از هم می‌پاشد و دیگر نه از تاک نشانی می‌ماند و نه از تاک‌نشان. در این‌جا شاهد آن هستیم که برندهایی ایرانی که در سطح ملی، منطقه‌ای و حتی جهانی قد علم کرده‌اند، از آنجا که اتکای صرف به بنیانگذارشان داشته‌اند، عمر کوتاهی در حد چند دهه پیدا می‌کنند و خسرانی تاسف‌انگیز نه فقط در حیطه شخصی که در حیطه ملی و میهنی به وجود می‌آورند. پیرامون این پدیده منفی دو نکته وجود دارد که در ادامه اشاره می‌کنم.

نخست آن که لازم است در نگاه‌مان به مفهوم مدیریت، تحولی اساسی ایجاد کنیم. مدیر، فردی با حداکثر توانمندی و شایستگی و کارایی نیست؛ بلکه به زبان ساده فردی‌ است که می‌تواند توانمندی، شایستگی و کارایی نیروهای زیردستش را به حداکثر ممکن برساند. در این مفهوم، مدیر، فردی اجتماعی و مشارکت‌جوست که می‌تواند حداکثر تعامل و مفاهمه را با تیم کاری‌اش داشته باشد و از آن پیش‌تر توانایی بی‌بدیلی در ساخت و به حرکت درآوردن یک تیم کاری داشته باشد. کسی که بهترین در کار خود است احتمالا نمی‌تواند مدیر خوبی باشد؛ چرا که در اغلب مواقع (حکم کلی نمی‌توان صادر کرد) کارِ کسی را بهتر از خود قبول ندارد و مجبور است همه کارها را خودش انجام دهد تا بهترین نتیجه ممکن حاصل شود و این‌گونه کسب‌وکاری تک‌نفره به وجود می‌آورد که فرسودگی‌هایی را در ادامه دارد که در ابتدای این یادداشت، گفته آمد.

نکته دوم به مفهوم شراکت بازمی‌گردد که در ایران آمیحته با سوءتفاهماتی است. شرکای کاری مکمل توانمندی‌های یکدیگر هستند نه این‌که هر دو واجد یک توانایی خاص باشند و در اجراییات کار به اختلاف نظرهای بنیان‌افکنانه برسند. احتمالا اگر دو فروشنده دست به شراکت در یک کسب‌وکار بزنند همان اختلاف‌نظرهای انحلال‌گر کسب‌وکار پیش می‌آید؛ ولی به طور مثال اگر یک فروشنده و یک حقوقدان شراکتی آغاز کنند (بسته به نوع کسب‌وکار) تعامل تجاری پایاتری را شکل بخشیده‌اند. این‌ها مواردی‌ست که اگر از همان آغاز کسب‌وکار به آن‌ها توجه شود خشت اولِ صحیحی خواهد بود که باعث می‌شود عمارتی تا ثریا کج پیش نرود.

منبع نوشته:مجله خلاقیت

مطالب مرتبط

1 نظر

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دانلود رایگان

دانلود
close-link

ارسال رایگان محصولات

با خرید کتاب از مجله خلاقیت هزینه پستی را مهمان ما باشید

کوپن ارسال رایگان : ersalfree96

همراه با هدیه (فرصت محدود برای شما بازدید کننده گرامی)
 خرید
close-link